این چیزی -نیست-

                            که باید در پی آن بود.

              در هر کجا که باشیم.

                             همه درد

                                       که از من گذشتی

و من

در خیل نیاز هضم می شدم

                                  بی دغدغه ی التیامی.

سخن از کدامین پنجره ی امید است

با چشمان تو؟

که بدایت راستی اند

                       و

                           نهایت راز.